Aan Wal

174

Ze deed de daagsche jurk uit, Jiep in haar onderjurk rond, en legde met veel liefde de jurken naast elkaar, voorzichtig opgevouwen*

Toen bleef ze nog even voor de open kast staan. Heerlijk, allemaal van haar!

Maar toen de kastdeur dicht was, viel de moeheid plotseling weer zóó zwaar op haar neer, dat ze er van huilen moest.

Ze liet de tranen maar stilletjes langs haar wangen loopen, wist niet waar ze vandaan kwamen.

O, nu nog uitkleeden, en wasschen, — wat leek dat alles onoverkomelijk!

Haar handen deden het onbewust, uit gewoonte. Toen ze aan de nachtpon toe was, besefte ze nog vaag, dat ze dit toch altijd zoo graag gewild had: een kast open doen, waar alleen maar je eigen dingen in waren, en daar iets uitnemen.

Het licht uit, — o, en tusschen de frissche lakens liggen, en het gezicht met al die tranen, die telkens nieuwe tranen, in het koele kussen drukken...

En maar vrijuit huilen, — nergens om... nergens om...

En slapen, slapen zonder droomen, oneindig diep en vast...

En als een gelukkig menschenkind wakker worden, blij met de nieuwe dag.