Aan Wal

173

heele boeltje in de koffer laten tot morgen? En morgen dan?

Ze deed besluiteloos de kastdeur open.

En toen ze de leege planken zag, die wachtten op haar boeltje, — de planken, die van haar heele-maal alleen werden, — toen zakte opeens de erge moeheid weg, en verlangde ze ernaar, haar eigen kast klaar te zien.

Heerlijk, haar beetje goed op stapeltjes van drie, vier stuks te leggen 1 Nog eens wat anders, dan de linnenkast in 't schip, die van de heele huishouding was! Dit was van haar, en van niemand anders!

't Was zoo gauw gebeurd, — echt niet de moeite waard om tot morgen uit te stellen. Ze aaide met haar hand over de stevige hemden met het doodgewone festonnetje, over de nachtponnen met het door tante gehaakte kantje. De ééne nachtpon, die ze noodig had, legde ze eerst nog op het stapeltje, om het straks „uit de kast” te kunnen halen.

Nu de jurken. Er waren haken aan de kamerdeur. Zou ze ze daar aan ophangen? Hè nee, — 't was zoo veel echter, als je niets in de kamer zag hangen, zoolang de kast dicht was.

In de kast konden ze niet hangen, de goeie en de daagsche, die ze aanhad, en de drie katoenen jurkjes. Dan maar liggen, — maar in de kast moesten ze!