Aan Wal

172

„Slaap je dan vannacht voor 't eerst niet thuis?”

Dat had Rie nu niet moeten vragen, want toen Jantjeknikte,kwamerzoo'npijnlijkebrokinhaarkeeL

„Zullen we gelijk naar boven gaan?”

Jantje stond ineens rechtop. O, dit was het, wat ze het meest gehoopt had: niet alléén de trap op gaan naar het vreemde kamertje, —■ en dan met een meisje, dat net zoo oud was als zijzelf!

„O, ja!”

Wat veel makkelijker was het, om het hoekje van de huiskamerdeur welterusten te zeggen tegen meneer en mevrouw, als er een meisje naast je stond!

Wat veel makkelijker was het, de deur van het vreemde kamertje open te maken, als er in de gang een meisje stond, dat je nog eens dag knikte!

„Nacht Jantje! Ik heet Rie,” zei Rie, met de deurknop in de hand van de kamer, die van haar en Annet je was.

„Nacht... Rie.”

Nu was ze alleen in het kamertje, dat haar eigen bezit werd.

Uit de koffer had ze alleen nog maar haar schort genomen, — verder was alles nog ingepakt. Er was een smalle kast in de muur; daar kon het wel in.

Nu nog doen? O, maar ze was zoo moe.

Alleen maar de nachtpon er uit halen, en het