Aan Wal

IÖ2

Knulletje, — en dat vader vanmorgen met het schip weg moest, — vanmorgen, en het leek al veel langer geleden,

„En nu ga je hetzelfde maken van je nieuwe betrekking, hè?”

„Maken?”

„Ja, Je kunt bijna altijd zelf wat maken van je werk. Toen niet, met dat andere meisje. Maar nu kun je het wel weer.”

„Wat maken, meester?” vroeg ze, — maar ze wist het eigenlijk wel.

„Iets goeds. Iets waar je genoeg aan hebt, om gelukkig mee te zijn. Dat kun je met alle werk, — met mijn werk en met het jouwe.”

„Ja meester.”

En toen ze om bij half tien voor de deur van haar nieuwe huis stond, dacht ze een paar keer: „Ik ga er iets goeds van maken. Ik ga er iets goeds van maken.”

Het was net zooals Jantje gezien had: de nieuwe mevrouw was een moeder. En wat een moeder!

Er waren vier kinderen. Jantje ontmoette ze pas, toen ze uit school kwamen. Want ze gingen alle vier school.

Het eerst kwam het kleintje. Een donker klein ding van zeven jaar, met krullig haar en ernstige