Aan Wal

154

ander gezicht dan het bleeke, sippe snoet van den heelen dag.

„Dag meneer, dag mevrouw,” zei ze eentonig, of ze op school een tafel op moest zeggen.

Meneer gaf haar een hand, en zei:

„Je moet overal maar net zoo zijn als je voor ons geweest bent, Jantje.”

„Ja meneer,” beloofde ze.

,,'k Ga met je mee naar de voordeur,” zei mevrouw.

O, wat veel prettiger was dat, dan hier in de kamer al goeiendag te moeten zeggen. Wat erg, erg lief van mevrouw.

„Je komt toch gauw weer naar Knulletje kijken?”

„Als ik tijd heb,” zei Jantje benauwd.

„Natuurlijk heb je tijd.”

Nu stond ze bij de voordeur. Wat moest ze nu zeggen? En ze kon niets zeggen, met die prop in haar keel...

Ze hoefde ook niets te zeggen.

„Dag kind,” zei mevrouw, en gaf haar een zoen.

En toen stond Jantje op straat.

* *

*

Het was nog vaag-donker in den morgen, toen vader het schip wegstootte van de wal. Alles sliep nog rondom. Op de buur-schepen was nog niemand