Aan Wal

150

Maar” — en er was even iets weeks in haar stem, — „maar ik geloof niet, dat ik zoo'n trouw vriendinnetje weer krijg, als jij voor me geweest bent.”

Het waren wonderlijke weken. Plezierige weken noemde mevrouw ze, want dat had ze nu eenmaal zoo gewild. Heel erg plezierig vond Jantje ze niet, al deed ze nog zoo haar best, om ze plezierig te vinden.

Mevrouw vertelde Knulletje van het geval, en die vond het „prrrr”. Verder liet hij zich er niet over uit.

Ze spoorde Jantje aan, om toch vooral te zorgen, dat ze over drie weken ergens terecht kon. En Jantje deed het, met groote tegenzin, omdat het moest.

Als het maar dit huis alleen was geweest, waar ze afscheid van moest nemen. Als het maar niet ook het schip was geweest, en vader, en tante, en Bart. Maar ze had het zelf immers zoo gewild...

Hoe zou dat zijn: iederen avond naar bed gaan, niet op 't schip. Iederen avond menschen welterusten zeggen, maar vader niet. En — hoe zou dat voor vader zijn? Waarom vroeg ze er nooit naar, hoe vader er over dacht? Ze had gewoon gezegd, dat ze een betrekking voor dag en nacht ging zoeken, hier in de stad, en vader had geknikt, dat het goed was.