Aan Wal

148

„Dan moeten we 't die drie weken maar extra plezierig maken/' kwam mevrouw’s stem, weer ouderwetsch fleurig.

Zóó gauw als mevrouw kon Jantje zich niet omzwaaien naar de plezierigheid. Wat deed je met drie weken, die je zelf plezierig maakte, en daarna hield alles op!

't Bleef den heelen morgen een beetje neussnuiten en tranen-drogen. Maar de akelige spanning van willen-zeggen en niet-durven, die was gelukkig voorbij.

Mevrouw vroeg nog 's middags aan meneer, wat hij dacht van Jantje’s divan-idee, maar ze wist zelf wel, dat het op niets zou uitloopen.

„En wat ga je nu doen? Mee met Y schip?” vroeg mevrouw, terwijl ze Knulletje hielp.

Jantje schrok. Verder dan het zeggen, en het vragen van de divan, had ze nog niet nagedacht. Nee, dat was waar: moest ze nu mee met 't schip? En wat dan? Waar gingen ze heen? En als ze daar dan een betrekking had, en ze gingen na een poos daar wéér weg, — nee, dat wou ze geen tweede keer.

Dus dan maar op 't schip blijven, alleen maar tante een beetje helpen? En als er dan weer een tijd kwam, dat vader weinig verdiende, dan maar stilletjes meeëten en niets verdienen? Nee. Dat niet. Daar was ze nu te oud voor.