Aan Wal

146

Ze deed haar werk machinaal, haar gedachten ver en ver weg. Als het maar kon met de divan! Als het maar kon, — maar natuurlijk zou het niet kunnen...

Toen ze op een gegeven oogenblik snuffelde tegen de opkomende tranen in, omdat ze zoo gauw de zakdoek niet voor den dag kon halen, en mevrouw wel zag, hoe dat gesnuffel kwam, zei ze opeens beslist:

„En nou geen praatjes meer. Janus, wat is d'r?” Ze had de zakdoek net te pakken gekregen, en 't was ook maar precies op tijd, want nu was er geen snuffelen meer tegen.

„Ik weet niet, mevrouw.”

„Onzin. Je weet toch wel waarom je zoo snuffelt?' „Jawel, mevrouw.”

„Wat is er dan, kind?”

Dat was net het verkeerdste, wat mevrouw tegen haar kon zeggen: kind. Want nu rolden de tranen zonder eind.

„Vader... vader moet weg... met 't schip, en...” Mevrouw schrok echt eventjes, begreep het dadelijk.

„Moet je mee?”

„Ik moet niet mee, — maar of ik hier voor dag en nacht mag blijven...”

Ze wist zelf, terwijl ze het zei, dat het een onmogelijke vraag was.