Aan Wal

136

„Wat staat er op die ets?”

„Ga maar kijken. Een paar huizen uit een straatje.”

Hij stond op van z'n stoel zonder sporten, en ging kijken. Hij stond met de handen op de rug en een streng-kritisch gezicht.

„H'm. D'r zijn wel mooiere straten.”

,/t Lijkt toch wel mooi op zoo'n plaatje,” verdedigde Jantje haar ets.

„Och...”

Hij ging maar weer zitten. In het kamertje van hun schip hing warempel nog meer aan de muur dan hier. Er was niet zooveel moois als je zou denken door die jurk van die mevrouw.

„Lust je nog een koekje?” leidde Jantje hem af.

„Natuurlijk.”

Uit de slaapkamer kwam een huiltje-in-de-slaap. Jantje kende die geluidjes al lang van buiten.

Bart sprong op, liet z'n koekje op de grond vallen.

„Huilt dat kind?”

Er was bepaald afgrijzen in z'n stem.

„Je moet niet zoo'n herrie maken, als Knulletje zich even uitrekt,” mopperde Jantje, zelf geschrokken van Bart's plotselinge luchtsprong.

„Kan ik weten, dat ie zich zoo hard uitrekt?”

Hij raapte z'n koekje op, dat in tweeën lag, en knabbelde de beide helften met een verongelijkt