Aan Wal

134

„Gaan we in de keuken?” vroeg hij zakelijk. „Nee, die is te klein. We moesten in de huiskamer gaan, heeft mevrouw gezegd.”

„Gom!”

't Was maar niet fijn, op zoo'n leuk stoeltje te zitten, aan een tafel, waar twee kopjes op stonden en een theekan op een lichtje, en een trommeltje koekjes. Dat er thee en koekjes zouden zijn, had hij wel gedacht, maar niet, dat dat alles in de huiskamer zou gebeuren.

,/t Ziet hier fijn uit,” begon hij, terwijl Jantje thee inschonk.

„Ja, hè?” vroeg Jantje gevleid.

„Zitten jullie hier nu altijd?” informeerde hij. „Ben je mal? Meneer en mevrouw zitten hier, als meneer thuis is. Ik eet in de keuken.”

„En die was te klein?”

„Voor jou en mij samen!”

Bart knikte, en zweeg vereerd. Hij wist niet precies waarom, maar er was iets vleiends in, dat een keuken groot genoeg kon zijn voor Jantje alleen, en te klein werd als hij er bij kwam.

Hij kreeg een kopje thee. Hij wou knus de voeten zooals thuis op een sport van de stoel trekken, maar merkte met schrik, dat hier geen sporten aan de stoelen waren. Voor troost vroeg hij:

„Mag je hier suiker nemen in de thee?”