Aan Wal

133

Bij het binnenkomen wrong Bart gauw z'n hand los. Stel je voor, aan 't handje van je zussie binnenkomen !

„Dag Bart,” zeiden meneer en mevrouw tegelijk.

„Meneer, mevrouw,” groette Bart beleefd. En toen keek hij op en zag mevrouw in haar mooie jurk.

Hij slikte een kreet in, die te manhaftig klonk in deze kamer, en keek toen hulpeloos om naar Jantje, met het verwijt in z'n oogen: „Daar heb je me niets van gezegd.”

„Vind je mevrouw netjes?” vroeg meneer.

„Nou!”

„Maar zoo is ze niet altijd,” trachtte mevrouw zichzelf goed te praten. „Vanavond voor 't eerst, hè Jantje?”

„O, 'k dacht al,” zuchtte Bart verlicht.

Toen kwam meneer met mevrouw's mantel binnen, en mevrouw drukte Jantje en Bart nog eens op het hart, haar kind niet te mishandelen, waarop Bart, niet gewend aan mevrouw's taaltje, haar onthutst aankeek om die veronderstelling, en Jantje hem wenkte dat ze ^ft zoo niet meende, — en toen brachten ze meneer en mevrouw tot aan de voordeur, en Jantje wuifde ze nog na in het donker, — en toen waren Jantje en Bart alleen in huis, om op Knulletje te passen.