Aan Wal

130

kijken wat er aan scheelt,” sprak ze zichzelf even later weer tegen,

„Ja, mevrouw,”

„Ik leg voor de zekerheid een schoone luier klaar.”

„En als hij honger krijgt?”

„Ja.., Hij zal wel geen honger krijgen.”

Want Jantje kon hem met geen mogelijkheid helpen, als hij honger kreeg. Hij had tot nu toe nog nooit iets anders geproefd dan moeder's melk, dus iets anders zou hij zeker niet aannemen.

Mevrouw hielp hem expres een half uurtje later dan anders, de laatste keer vóór ze de deur uitging. Des te later zou hij weer honger krijgen.

Lang zoo rustig niet als anders zat ze in haar stoeltje met het kussen in de rug. Ze keek telkens rond, of de dingen die ze zag haar op een gedachte konden brengen, of ze Jantje soms nog iets vergeten had te zeggen.

„Kun je zelf thee zetten voor jou en Bart?” Honderden keeren had Jantje al thee gezet in haar leven. Of ze thee kon zetten!

„Ik zal wat lekkers voor jullie klaarzetten.” „Astublieft mevrouw!”

„Ga maar niet te vaak kijken in de slaapkamer. Daar wordt hij maar onrustig van.”

„Nee mevrouw.”