Aan Wal

128

„Die menschen zouen me niet eens in huis willen hebben.”

„Och, jawel, dat wel,” kwam Jantje tusschen-beide.

Bart keek haar met groote oogen aan.

„Hoe weet je dat?”

„Heb ik gevraagd.”

„Gevraagd?!... Heb je... of ik...?!”

En toen Jantje knikte, zweeg hij, — zweeg hij van louter verrukking.

„Als je wilt tenminste,” vulde Jantje nog even aan. Hij antwoordde niet. Dit was nu een van die flauwiteiten, waar je het beste deed niet op te antwoorden. Of hij wou. Een heelen avond in een huis zijn, op visite in een echt huis, aan wal, en niet de last hebben van met vreemde menschen te moeten praten en netjes te moeten doen, — alleen zijn met je eigen Jantje, dus je heelemaal thuis voelen, en misschien nog wat lekkers krijgen ook, — waarschijnlijk wel, — en wie weet, wie weet hoe laat naar bed! Dat was eigenlijk nog wel het voornaamste van alles!

Hij probeerde, als altijd, te kijken of het niets bizonders was, wat hem daar werd meegedeeld, — maar dat mislukte nu heelemaal. Z'n vuurrooie kop en het moeilijk-teruggehouden lachje om z'n mond maakten het hem onmogelijk.