Aan Wal

127

„Dacht je?” vroeg mevrouw. „Wat zou dat dan prachtig zijn! Maar ik denk niet, dat je tante het goed vindt.”

„O, jawel, voor één keer, en dan hier in huis!”

Ze juichte het haast uit! Het was toch nog zoo’n gek plan niet geweest, want mevrouw was er warempel blij mee!

„Zal ik het vragen?”

„Nou, graag!”

Alsof Bart er mevrouw een groote dienst mee bewees, zoo deed ze!

Vader en tante vonden het goed voor een keertje, en toen werd het aan Bart meegedeeld.

Zoo:

Vader zei:

„Ik vind het toch niet zoo goed, dat Jantje daar moederziel alleen in huis is, zoo'n heelen avond.”

Jantje knipoogde tegen vader, en Bart merkte niets.

„Jantje moest maar zien, dat ze wat gezelschap kreeg.”

„Was ik maar gezelschap,” gromde Bart.

„Nou,” kwam vader onderdanig, „als je zoo vriendelijk wilt zijn...”

Bart keek vader aan met blikken van: als je mij wilt nemen...

„Het zou anders veel prettiger voor Jantje zijn,” ging hij verder.