Aan Wal

126

Vader en tante vonden het goed. Bart vond het reusachtig, en was een klein beetje jaloersch: zóó laat naar bed, en toch gewoon maar zijn zusje, — zoo'n bof zou hem wel nooit overkomen!

Toen Bart dat zoo vond, — niet zei, maar vónd, en zoo duidelijk verstaanbaar vond, dat Jantje het heel goed begreep, — toen kwam er in Jantje's hoofd de gedachte op: als hij eens ook zoo laat naar bed mocht, die ééne enkele keer, en mij gezelschap mocht houden?

Ze zei het niet tegen vader en tante, want het leek haar nogal een gek plan.

Maar toch had ze den volgenden dag de moed, om voorzichtig tegen mevrouw te beginnen: „Bart vond het zoo fijn voor me, dat ik een keer hier op het huis mocht passen!”

„Waarom?”

„Nou, — zoo laat naar bed, en *s avonds in een huis zitten, — dat is toch weer heel wat anders dan iederen avond Qp *t schip, hè?”

»Ja>” vond mevrouw ook, „dat is heel wat anders. Jammer, hè, dat hij nog zoo jong is, en vroeg naar bed moet, anders zou hij je net fijn gezelschap kunnen houden, en dan was je meteen niet zoo alleen hier in huis.”

„Ik denk,” zei Jantje met een kleur, „dat één keer laat naar bed niet zoo erg zou zijn.”