Aan Wal

124

zelf, dat ze niet wat meer met haar gedachten bij vader was, — bij vader vooral.

Toen Knulletje twee maanden was, en zich al slap kon lachen, — tenminste, zoo noemde mevrouw het, als hij wijd zijn mondje opengooide, en z'n oogjes dichtkneep van pret, — toen waagde mevrouw het al eens een enkel keertje, om Knulletje en Jantje samen alleen thuis te laten, en zelf de stad in te gaan.

Jantje was altijd erg vereerd, als mevrouw dat deed, het heele huis, met het jongetje en al, aan haar zorg overlaten.

Nu was die zorg wel niet zoo erg zwaar. Meestal had Knulletje zijn buikje volgedronken, vóór z'n moeder de deur uit ging, en het gebeurde niet vaak, dat hij het met een vol buikje noodig vond om te huilen. Maar het kon toch gebeuren, en dat liet mevrouw toch maar zóó aan haar over!

Ze liep dan telkens even naar de slaapkamer, om in de wieg te kijken of alles in orde was. En als mevrouw thuiskwam, nog lang voordat het weer „z'n tijd” was, en hem rustig in z'n wiegje vond, barstte ze haast van trots.

Toen, midden in den winter, kwam er een keer, dat meneer en mevrouw zoo erg graag eens 's avonds uit wilden gaan. Maar dat kon natuurlijk niet: er