Aan Wal

123

Ja, er was een heele boel te doen nu. Maar nooit had Jantje het gevoel, dat ze er niet mee klaar kon komen, 't Ging zooveel vlugger, eiken dag dat je die dingen alweer vaker gedaan had. En wat een prettig werk was het niet, als je erbij dacht, dat het allemaal was voor dat rose jongetje in de wieg!

Soms, ineens, tusschen de veelheid van heerlijke dingen, moest ze denken aan Meester Bos. Dit was het, wat hij bedoelde: dat alles in dit huis ook een beetje van haar was, dit kereltje net zoo goed; dat het van haar werd, doordat ze er voor werkte, — met volle liefde er voor werkte.

De tijd in het mooie huis, waar Meta geweest was, leek wel heelemaal uitgevlakt uit haar herinnering. Dat was weg, — dat was voorbij. Alleen dit was er: het kleine huisje, en meneer en mevrouw, en Knulletje. En thuis.

Thuis...

Het was maar goed, dat ze eiken avond naar het schip terug moest, anders zou het er leelijk op zijn gaan lijken, dat het huisje van meneer en mevrouw en Knulletje haar thuis was, en het schip met vader en tante en Bart niet. Ze kon het ook niet helpen: hier was ze den heelen dag, en op 't schip, nou, daar ging ze na een paar uurtjes naar bed, en 's morgens na een half uurtje weer weg.

En toch vond ze het wel eens gemeen van zich