Aan Wal

122

Maar dan! Als heel dat rose lijfje bloot was, alle nattigheid afgewikkeld, en Knulletje zich nog aldoor niet had laten troosten, zelfs niet door het mee-voelend toespreken van zijn moeder, — dan zweefde hij op moeder's arm naar een natte, zalig-lauwe wereld, waar alle leed in eens vergeten was. Het badje!

Met een zuchtje van geluk liet hij dan alle zorgen van zich afglijden. Alle verdrietige rimpels waren ineens uit zijn gezichtje gestreken. En het eenige nare, dat er aan het badje verbonden was, was dit: dat er ook eens een eind aan kwam, — dat hij er tenslotte uit moest.

Wie er nu meer van het badje genoot: Knulletje zelf, of zijn moeder, of Jantje, die eiken dag de loop van de gebeurtenissen haast ademloos stond aan te kijken, — dat was niet uit te maken. Gelukkig voelden ze zich alle drie.

Alles in huis draaide eigenlijk om Knulletje. Jantje vroeg zich wel eens af, wat ze vroeger eigenlijk zoo'n heelen dag had uitgevoerd, toen er nog geen luiers te wasschen waren geweest, toen ze nog geen lauwe sopjes te maken had gehad voor truitjes en wolletjes, toen er nog geen bad was te vullen en later weer schoon te maken, toen mevrouw nog niet alle paar uur eraan herinnerd hoefde te worden, dat ze haar beker melk moest opdrinken.