Aan Wal

121

voetenbankje er voor neerzetten, als Knulletje gevoed moest worden. Toen kon ze het ook, als meneer weg was.

Als Knulletje ’s morgens gebaden werd, moest Jantje altijd even in de slaapkamer komen. Zóó lang hield dat niet op in haar werk, en ze kon ook wel een handje helpen, terwijl ze in de kamer was.

Knulletje werd dan uit zijn wieg genomen, dikwijls nog slapend. Hij rekte zich en gaapte als een bedaagde meneer, met een gezicht van „om me nou nog met zulke kleinigheden lastig te vallen l” Als hij werkelijk tot het besef kwam, wat ze hem hadden aangedaan: hem uit de wieg genomen en niet eens dadelijk wat te eten gegeven, dan ging z’n mondje wijs open, met een trillend tongetje, en huilde hij om een steenen hart te breken. Maar het hart van mevrouw was nog harder dan steen, — ze durfde nog lachen om het geval, hem in zijn gezicht uitlachen, en ze vertelde hem uitvoerig, wat er allemaal gebeuren ging, — en als dat niet hielp, ging ze hem beklagen, dat hij het ook werkelijk hard had, — ja, — en dat de groote men-schen gemeen tegen hem waren, — ja, — en die Janus, die daar met zoo'n schijnheilig gezicht stond te kijken, was geen haar beter, — nee, geen haar beter, al verbeeldde ze zich natuurlijk wonderwat, omdat zij hem niet uit de wieg gehaald had...