Aan Wal

n6

hoorde ze niet, maar ze wist, dat het mevrouw's stem was. Mevrouw was wakker! Als mevrouw wakker was, had meneer gezegd, dan mocht ze bij haar. Nu niet vragen, en stil wachten tot ze mocht...

De slaperige stem werd helderder. Heelemaal de gewone stem van mevrouw.

Dan:

„Is Jantje er al?”

„Ja mevrouw!” jubelde Jantje, — het eerste niet-gedempte geluid hier in huis. Ze kon ook niet langer meer!

„Kom eens hier!”

„Zachtjes, hoor!” waarschuwde meneer nog, maar Jantje was al de kamer uit.

In de gang bleef ze met een kloppende keel, waar ze aldoor tegen slikken moest, voor de deur van de slaapkamer staan. Ieder haartje prikte in haar hoofd van opwinding. Ze mocht bij mevrouw binnen, en ze mocht het kindje zien!

Zoo wild als ze de huiskamer uitgeloopen was, zoo stil klopte ze aan de slaapkamerdeur.

„Kom maar!”

Het eerste, wat ze zag, was de wieg, waar nu het beschermende laken af was.

En het tweede was: mevrouw, met twee lange