Aan Wal

iog

op haar schoot, hopend dat ze weer gauw geroepen werd om iets te mogen helpen* Wat was kousen-stoppen nu, als al de anderen in huis het zoo druk hadden in die geheimzinnige slaapkamer!

Om zeven uur kwam meneer in de keuken* Zijn gezicht was bleek en vriendelijk*

„Mevrouw vraagt, of je wel aan je tijd denkt om naar huis te gaan."

„O," drong Jantje, „mag ik alstublieft vannacht hier blijven om te helpen!"

Meneer twijfelde even.

„En thuis dan?"

„Dan ga ik het gauw even thuis zeggen, en dan kom ik terug," zei ze gretig.

Toen schudde meneer langzaam het hoofd.

„Morgen krijg je het druk. En er is hier geen ruimte om te slapen. Nee, Jantje, ga maar naar huis. Zuster zal ons wel helpen."

„Maar als mevrouw me nou noodig heeft," probeerde ze nog zwakjes, al wist ze, dat het toch niet gebeuren zou.

„Ga jij maar thuis rustig slapen," suste meneer. „Morgen heeft mevrouw je nog meer noodig, en dan is het veel beter, dat je goed geslapen hebt, dan dat je hier hebt zitten wachten en doodmoe bent."

Er was niets meer tegen in te brengen, dat