Aan Wal

io8

had, ging ze gauw de tranen wegwasschen, en opgefrischt ging ze boterhammen klaarmaken.

Wel gek, om nu te gaan eten, maar dokter had hét gezegd...

Meneer en zuster aten om beurten. Toen meneer in de eetkamer kwam, zag hij Jantje niet eens. Jantje sloop zachtjes naar de keuken, dat hij haar ook maar niet ontdekken zou. O, ze wou wel wegkruipen vandaag, — maar mevrouw had gezegd: je bent een dappere meid, — en zij had zelf gezegd, dat ze het wel aandurfde. Natuurlijk durfde ze het wel aan, — als ze maar wist wat ze doen moest, — en als ze maar wist, wanneer eindelijk het kindje kwam!

Zelf at ze ook. Ze merkte nu pas, dat ze eigenlijk honger had gehad. Daarvan waren misschien straks die tranen geweest. Als dokter nou niet gezegd had van boterham-snijden, liepen ze daar allemaal nog met honger rond. Ze was toch eigenlijk een meid-van-niks.

Toen ze afruimde, merkte ze, dat meneer een half boterhammetje gegeten had...

Oneindig langzaam kroop de middag voorbij. Dokter kwam terug, — soms mocht ze eens wat doen, en dan leefde ze heelemaal op, — maar heele tijden zat ze te wachten met de kousen-stopmand