Aan Wal

99

en één op het schip. Ze kwamen naar elkaar toe, de wereld van thuis en de wereld van mevrouw en meneer en het kindje, dat nog geboren moest worden, maar dat er toch al was, overal waar ze maar keek.

„Geven we het dadelijk als het klaar is?” vroeg ze. „Of pas als het kindje geboren is?”

,/k Weet niet,” twijfelde tante, „als het klaar is, kun je het haast niet zoo lang in je huis houden.” Nee, dat konden ze ook niet: want toen het klaar was, het broekje met de sokjes en Jantje's mutsje, toen liet tante door Jantje vragen, of mevrouw vanmiddag thuis was, — nee: of mevrouw tante vanmiddag kon ontvangen.

Tante had haar mantel weer aan, maar nu was er alle reden voor, ook voor de paraplu, die ze nog van haar laatste mevrouw bij die haar zilveren bruiloft had gekregen. Nee, voor de gekleedheid deed ze d'r mantel niet meer aan, als ze naar deze mevrouw van Jantje ging.

Ze had een heel speechje bedacht, vannacht al: dat het kindje het in gezondheid en voorspoed mocht dragen, tot vreugde en geluk van de ouders. Ze was er zelf haast aangedaan van geweest, toen ze het in gedachten zei, en nog eens zei. Maar ze had dadelijk wel getwijfeld, of ze het zou durven zeggen.