Sterrekinderen

En dan, als ze het net aan dit nieuwe rijdende kamertje gewend zijn en er hun plaats in hebben ingericht, gaan jonge meisjes van hun eigen groep langs de deuren van alle coupes en roepen:

„Klaar maken voor de restauratiewagen!”

Is het een grap? Maar dat van gisteren was ook geen grap . . .

„Moeten we de etensnap meebrengen?” vraagt de moeder.

Het jonge meisje, al een deur verder, roept rap terug:

„Hebt u vroeger ook een etensnap meegebracht, als u uit eten ging?”

Vroeger, - nou ja, wie spreekt er ook van vroeger ...

Op weg naar de restauratiewagen, waarvoor ze in de spiegel gekeken hebben, en hun haar opgekamd, wordt ieder aangehouden door één van de leiders van hun groep.

„Sterren aftrekken!”

Dat betekent... En dit is ook geen grap?

Het meisje rukt wild aan haar ster; ze breekt de draad, waarmee hij lang geleden is vastgenaaid, met twee handen door, haalt hem er uit en staat dan stil, met de Jodenster in haar hand, die een deel van haarzelf was geworden en waar ze zich al lang niet meer zonder kon denken.

Maar de stroom van mensen gaat voort, allen tornend en trekkend aan de draden van hun sterren, - allen op weg naar de restauratiewagen. Zij mag niet stil staan, - ze moet mee.

Aan de ingang van de restauratiewagen blijft ieder een ogenblik onbeweeglijk wachten, vóór hij naar binnen gaat. Er is gedekt voor ieder: een bord, een lepel, een vork, een mes, een papieren servetje. Er gaan kelners rond tussen de tafeltjes. Ze worden verwacht, als rijke mensen op een vakantiereis, - en niemand heeft geld.

Het meisje zit aan een tafeltje van vier en kijkt zwijgend en ongelovig de andere drie in ’t gezicht. Allen hebben ze een onthutste glimlach, en als ze naar de mensen aan de andere tafeltjes kijkt, ziet ze datzelfde zwijgen en diezelfde glimlach.

Maar dit is ... maar dit is toch zeker een droom?

Ze voelt tranen in haar ogen prikken en schaamt er zich voor.

„Stel je niet aan!” denkt ze. „Nu niet weer huilen, - alsjeblieft niet! Zakdoek nemen en ogen af drogen en uit!”

211