Sterrekinderen

„Ik wil het ze geven!” roept het meisje, met de langvergeten spanning in zich om te klimmen en te mikken. „Ik klim wel in die vensterbank!”

Ze zet zich af op de schouder van haar vriendinnetje en zit even later in de nis, neerkijkend op het beeld, dat ze nooit eerder als een beeld heeft gezien, omdat ze er toen zelf deel aan had.

Ze rilt en ademt diep. Dan reikt ze met haar arm omlaag, om de broden aan te pakken, die ze haar van beneden aanreiken. Ze mikt telkens een stuk brood naar de binnenplaats, waar begerige armen zich er naar uitstrekken en waar moede, doffe ogen levend worden van verlangen om ook iets op te vangen. Haar armen werken als een machine: brood grijpen aan de éne kant, - brood gooien aan de andere kant. Haar gedachten werken helemaal niet, - willen niet werken.

Dan komen de uniformen naar de andere kant van het venster en jagen de mensen met bedreigingen weg, naar de andere uithoek van de binnenplaats. Ze kijken om naar haar hoge zitplaats en sommigen schudden bedroefd van neen.

Binnen worden nog broden aangereikt, maar haar handen vallen werkeloos neer en ze schudt het hoofd, zoals ze de mensen op de binnenplaats het hoofd heeft zien schudden. Dan wenkt ze haar vriendinnetje om een schouder en laat zich zwijgend naar beneden glijden.

Ze kan haar verslagenheid niet omvatten, - haar verslagenheid om wat voor haar geëindigd is en voor deze mensen op de binnenplaats van haar sprookjespaleis begonnen ...

Het duurt maar één dag en één n acht, het eten tot je genoeg hebt, het wassen met warm water, het: slapen in een bed met een laken en zonder iemand boven je. Dan gaan ze weer verder: in autobussen naar de trein, die nog zachtere banken en nog bredere spiegels heeft dan de vorige.

Het is moeilijk voor allemaal een plaats te vinden, maar zij zorgt, dat ze bij de vader en moeder van haar vriendinnetje blijft. Zolang ze haar eigen vader en moeder nog niet heeft gevonden ...

De Donau wordt breder en het land wordt mooier, - nog mooier. En ze weten nu heel zeker, dat ze naar Palestina gaan.

210