Sterrekinderen

een brief in een brievenbus mag stoppen. Hoelang is dat geleden, dat ze een brief in een brievenbus mocht stoppen? Hoelang zal het duren, eer ze dat mag? Ze is misschien nog eerder bij vader en moeder in Palestina. En ze heeft geen geld om een postzegel te kopen. Wat zal ze schrijven? „Liefste vader en moeder, ik ben vrij.” En wat verder? Ik ben vrij, - ik ben vrij, - ik ben vrij - ik ben vrij ...

Hoor: de trein zegt het ook: ik ben vrij, - ik ben vrij, - ik ben vrij, - ik ben vrij ...

Maar de vuisten van de gevangene breken het woord in twee-en, dat het kraakt...

Ze schrikt wakker en slaapt dadelijk weer verder.

Als het avond wordt, ziet ze de zon rood ondergaan achter bergen, die een heldere, nog smalle en jonge rivier omgeven. Ze zeggen, dat het de Donau is.

De Donau? Maar ... maar dan zijn ze uit dit land weg .. . Kan dat al waar zijn?

„Nog niet/’ glimlachen de grote mensen, „maar bijna.”

Dus dan is het waar, dat ze op weg zijn naar Palestina? Als ze nu al bijna dit land uit zijn?

„Het is waar,” knikken de grote mensen. Ze geloven het nu zelf.

Nu mag het donker worden, en nacht, en ze mag zo moe zijn als ze maar wil, want het hindert allemaal niet: de trein brengt haar verder, in een ander land, dat wel beheerst wordt door dit land, maar dat toch een ander is. De trein brengt haar in de nacht een stuk dichter bij vader en moeder. Ze wil weken en weken reizen, en al die tijd niet kunnen liggen en echt slapen, - ze wil, als hun meegekregen voorraad op is, honger lijden, - als ze maar dichter bij vader en moeder wordt gebracht.

De Donau ... En vanmorgen nog liepen ze in rijen van vijf .. . En vannacht nog gingen ze onder de slagboom door . . .

Als het morgen wordt, en ze stoffig en stijf wakker wordt uit het laatste van talloze korte slaapjes, is de Donau breed geworden en staan ze stil aan de buitenrand van Wenen. Niemand weet, of ze hier uit zullen stappen en of ze ergens gevoederd zullen

207