Sterrekinderen

Ze zijn te overstelpt voor woorden of voor tranen.

Het kleine meisje, dat opgegroeid is in zalen en barakken, staat een ogenblik onthutst rond rond te kijken. Dan slaat ze met het vlakke handje op de zachte bank en roept: „Góó! Wat een mooie matrassen hebben ze in deze barak!”

Hemelvaart

Dit bestaat dus: dat een trein je van de hel naar de hemel rijdt.

Er hebben ook wel eens treinen bestaan, die sterrekinderen van de hemel naar de hel reden, - maar dat was wat anders; daar mag ze nu niet aan denken.

Ze heeft tevoren gedacht, dat ze zou slapen, zodra ze zat, -maar nu buiten het raam de wereld voor haar open gaat, voorbij schuivend in al zijn schoonheid, - nu heeft ze geen tijd om te slapen. Ze moet kijken, niets ongezien langs laten gaan, inademen, indrinken.

Is dit dan het land, dat vloek heeft gebracht over de wereld, dat kinderen tot sterrekinderen heeft gemaakt, voortgejaagd weggerukt? Is dit dan het land, dat je moet leren haten, waarover je wraak moet afbidden van God, die al dat verdriet toch gezien heeft? Waarom is het dan zo mooi en zo zonnig en zo golvend en zo ver-reikend tot waar de hemel het raakt? Kun je wel haten en wraak afbidden, als de glanzende wereld langs je heen trekt, - en als je vijftien jaar bent en op weg naar vader en moeder? Ach nee, - maar dit land, deze grond, deze heuvels, die hebben het niet gedaan. Er hebben alleen maar mensen over gelopen, mensen op gewoond, die het vervloekt hebben. Nu zijn die mensen zélf er niet meer om er op te lopen en er op te wonen, niet eens meer om het te bewerken en er eten uit te halen. Nu zijn die mensen zélf verder getrokken om andere mensen te vervloeken en zelf vervloekt te worden. Op dit land, dit mooie zonnige, hebben ze vreemden neergezet, gevangenen, en die moeten het bewerken en er eten uit halen voor wie er over zijn en voor wie er uit weggetrokken zijn. De grond wordt bewerkt door handen, die er zaad en haat in strooien, - handen, die een ver en

205