Sterrekinderen

„En een winkel!”

Maar voor het gesloten gordijn van de winkel hangt een bordje, dat er niemand in is, omdat de winkelier naar het front moest gaan. En voor alle gesloten gordijnen van winkels hangen zulke bordjes. Nee, - winkels zijn er niet meer.

„O, en een stationnetje!”

Ze begrijpen opeens, dat dit hun stationnetje is, dat dit het eind van hun wandeling en het begin van hun reis betekent. Als ze dichtbij komen, zien ze hun bagage in een hoop op de grond liggen, maar een trein is er niet:.

Ze willen hun kleinere tassen, die ze herkennen, en waar ze de dingen voor onderweg in hebben gepakt, uit de hoop nemen, maar de blaffende stem van de groene herinnert ze eraan, dat ze nog niet vrij zijn, - ook niet vrij om te beschikken over wat hun zelf toebehoort, - ook niet vrij om op de grond te gaan zitten, als hun benen hen niet meer willen dragen. Ze staan daar maar, zonder steun, en durven niet meer hopen, dat er ooit een trein zal komen om ze hier weg te halen .

Er komt een open vrachtauto met de ouden en de zwaar zieken. De zieken worden op de grond gelegd, want de auto moet naar het kamp terug. De witte gezichten geven geen hoop, dat ze de lange reis zullen doorstaan, - maar wie zal het zeggen? Er waren immers nog ziekeren, die: niet eens mee mochten?

Dan, langzaam en zwaar stampend en puffend, komt de trein aangereden, die hun trein is. De kinderen, hun moeheid opeens vergeten, gillen van opwinding., Het grote meisje rilt even, omdat ze gelooft, dat ze later uit deze trein zal stappen en vader en weer zien. Ach nee ...

Er is een troep Sträflinge uit het kamp aangekomen, dienstbaar gemaakt aan de bevrijding van anderen, aan een geluk, waar zij geen deel aan hebben. Ze smijten de bagage in de klaarstaande goederenwagen, met ruwe grappen van de één naar de ander en met witte, verbeten gezichten.

Maar de sterrekinderen klimmen in de wagens en zien, verbijsterd, brede, zachte banken, - de weelde van tweedeklascoupés, met spiegels, waarin ze voor ’t eerst na jaren hun eigen gezicht ontmoeten. De grote mensen, uitgeput, laten zich neervallen, voelen de langvergeten deugd van een leuning in hun rug.

204