Sterrekinderen

Wiekslag

In het donker van de zomernacht lopen ze op de weg, die door het grote kamp heen gaat. Ze zien opzij het badhuis als een schaduw rijzen; het badhuis is tot nu toe het eind van iedere tocht geweest, en als ze er heen gingen, zagen ze in de verte een bosweg schemeren, die heimwee wekte naar rust en vrijheid. Ze weten, dat ze nu op weg zijn naar wat altijd een lokkende verte is gebleven.

Ze gaan niet vlug. Er zijn er onder hen, die nauwelijks voort kunnen na de dag van gisteren, die in de nacht van nu is overgegaan en bijna raakt aan de dag van morgen. En de groene, die hen begeleidt, zet deze keer niet tot haasten aan. Er is geen werk, waartoe gedreven moet worden; er is alleen de vrijheid in de verte.

Zij beiden lopen weer aan weerszijden van haar vriendinnetjes moeder. Ze voelt zich stil-geborgen, naast een moeder in de nacht. De geur van het bos, dat altijd ver is geweest, komt al dichter bij. Het is goed, naar de geur van een bos toe te lopen en niet te denken, wat er verder zal zijn.

De voorsten houden stil. Ze wachten, tot de langzamen hebben kunnen aansluiten. Er moet iets zijn, dat hen tegenhoudt, eer ze, aangesloten verder gaan.

En dan, vooruit kijkend, ziet ze, wat de voorsten tegen heeft gehouden. Langzaam, wit-schemerend in het maanlicht, gaat een slagboom omhoog. Die slagboom is het eind van het kamp; daarachter ligt de wereld.

De voorsten gaan verder, ondier de slagboom door. Zij volgen. Als ze onder de slagboom loopt, en verder, de eerste, moede stappen op de vrije bosweg, grijpt ze zich verloren vast aan de arm van de moeder naast haar en huilt, zonder verweer, zonder rem. En heft dan beschaamd haar nat gezichtje naar het gezicht, dat zich tot haar overbuigt, omdat ze huilend de vrijheid in is gelopen . ..

Is dat de dag? Die strepen daar bij de horizon, over de korenvelden heen? Is dat werkelijk de dag, - hun dag?

Bestonden er nog korenvelden, zonder dat zij het geweten hebben? En bloemen aan de rand, vaag en aarzelend in het prille

202