Sterrekinderen

van iedere nieuwe dag niet ademlozer op Gods nieuwe scheppingswoord.

Voor die hier staan en naar de uitverkoren namen luisteren, is het appel-veld het heelal, en met iedere nieuwe naam ontstaat of vergaat een wereld. Voor wie zijn naam hoort noemen, gaat een wereld open; voor wie zijn letter in het alfabet voorbij hoorde gaan zonder dat de eigen naam klonk vergaat de wereld.

De uitverkorenen staan in een aparte groep, in rijen van vijf. Wat zal er met hen gebeuren? Natuurlijk iets goeds. Misschien naar een beter kamp, en meer naar het zuiden, naar het oosten, dichter naar Palestina toe. Misschien in een vrij land. Naar Palestina zélf, - daar denkt niemand aan, behalve de kinderen. Nu ja, - je moet een kind zijn om in sprookjes te geloven, - en hier, op het appel-veld, waar zó veel geleden is, en met de blaffende stem van een groene boven je hoofden, is Palestina immers een sprookje? Gelukkige kinderen . . .

Als de lijst is afgelopen, begrijpt niemand, volgens welke richtlijn gekozen is. Zij, wier leven het dichtst aan Palestina verbonden is, staan achtergelaten, en zij, die nauwelijks wensen Palestina ooit te zien, zijn uitverkoren. De twee groepen, tegenover elkaar, kijken elkaar stom aan; een enkel kind onder de achtergelatenen begint te huilen. Het fluitje gaat, als iedere dag, als het appel is afgelopen. De twee groepen, opeens weer tot één geworden, gaan naar hun barakken terug; moeders troosten huilende kinderen en vrouwen troosten verbijsterde mannen.

„Het zal wel weer op mets uitlopen,” zeggen de grote mensen.

Maar de kinderen, die hun naam hebben horen noemen, halen hun bezittingen uit hun rugzak te voorschijn en pakken ze opnieuw in. Zij zijn klaar voor de reis naar Palestina.

De andere morgen gaan de mensen met Palestina-papieren weer gewoon naar hun werk. Maar ’s middags moeten ze achterblijven, zoals gisteren; allemaal.

Van de namen van gisteren zijn enkele weggevallen en er zijn enkele bij gekomen. Is het een duivels spel, dat met hen gespeeld wordt? Hoeveel van deze spanningen kunnen ze nog doormaken, zonder gek te worden en dood en vernietiging over het kamp te brengen?

189