Sterrekinderen

„Niet zo diep, grootvader! - Toe, niet zo diep!”

Of het appel lang duurt of kort, - het fluitje van de Joodse baas van het kamp, dat betekent „afgelopen!” komt toch nog altijd onverwacht. Je probeert er altijd op te rekenen, dat het wel nooit afgelopen zal zijn; daardoor valt het altijd mee. Met de andere kinderen hol je dan naar je barak terug en je zwaait en wenkt door de ramen naar de thuisblijvers „afgelopen!” Het is iedere dag een nieuw plezier, dat op ’t laatst elk appel toch nog afloopt, al duurt het nog zo lang.

Vandaag is het donker en stormachtig. Zware, grijze wolken jagen over het appelveld en er zijn telkens regenvlagen. Alle mensen hebben hun kragen hoog op en doeken of kappen om hun gezichten. En nu juist duurt het lang. Als de groene langs hun barakgroep loopt om hen te tellen, gaat de barakkenleidster één stap naar voren en vraagt met een vlakke stem, zoals het hoort als je tegen een groene spreekt, of die éne oude vrouw naar het ziekenhuis mag worden gebracht, want ze moet door anderen ondersteund worden, anders valt ze.

De groene kijkt niet eens, welke vrouw bijna valt; hij schreeuwt:

„Ze blijft staan, - al zou ze doodvallen!”

En hij loopt door naar de volgende groep.

Het is, dat je gewend bent aan de groenen en dat je niet meer kunt voelen . . .

Van haar plaats uit kijkt ze net op de ziekenhuisbarak. Ze ziet iedere dag de ziekenhuis-groene er in gaan om te tellen en na een poos er weer uit komen. Ze ziet soms een lege mestwagen vóórrijden, met een groot paard er voor en een groene op de bok. Dan is er een dode in het ziekenhuis; of meer dan één. De kisten worden dan tijdens het appel naar het hek van het ziekenhuis gedragen en op de kar geladen. Dan wordt het achterschot erachter geschoven en de groene rijdt de wagen weg. Dit is het enige, waarvoor een paard wordt gebruikt; alle andere vrachten in de mestwagen worden door de mannen getrokken.

Vandaag, in de storm en de regenvlagen, zijn er natuurlijk doden; het hoort bij de donkere wolken. Ze kijkt verdiept, hoe de wagen vóórrijdt en hoe een zwarte kist naar buiten wordt gedragen en op de wagen geschoven. De dragers gaan terug en

170