Sterrekinderen

van wrange mopjes. De kinderen kijken wantrouwig en denken, dat hij zo meteen wel weer weg zal rijden.

Maar dan juist rijdt hij niet weg. Hij blijft staan om op ze te wachten. Alleen de praatjes over appels en sigaretten blijven uit; brood is wèl ingeladen; dat hebben sommigen werkelijk zien gebeuren.

Ze mogen zoveel bagage meenemen als ze maar willen; ook geld, als ze dat ten minste nog bezitten. Het geld, dat ingeleverd moest worden, toen ze in het kamp aankwamen, krijgen sommigen terug. Is het geen sprookje?

Het zijn geen verslagen, dof-zwijgende kudden, die deze keer naar de trein worden gedreven. Er wordt gepraat en gelachen; uit de barakken, waar niemand meer buiten mag komen, die niet naar de trein moet, wordt gewuifd en goeie-reis geroepen. De vrachten lijken licht te wegen; de al te zware bagage, die op kruiwagens door de ordedienaars naar de trein wordt gereden, wordt met vertrouwen overgegeven: uit de vormeloze hoop zal het straks wel te voorschijn komen, - straks, in het wonderkamp met de stenen barakken en zonder dwangarbeid. Als je in vroegere jaren je bagage aan de goederenwagens toevertrouwde, wist je toch ook niet, wat er verder mee gebeurde? Dan worden mensen en kinderen haastig in de wagons geduwd, - veel meer mensen en kinderen dan er plaatsen zijn, - en als ze zo’n beetje hun plaatsen hebben gevonden en hun vrachten in het net en op de grond hebben gezet, worden door de open raampjes de grote koffers van de kruiwagens naar binnen geschoven. In de ruimte tussen de banken, die voor de benen van de mensen bestemd was, staan de kisten en koffers en balen hoog opgestapeld. Het moet, schreeuwen de ordedienaars, want er is geen bagagewagen en anders mag de grote bagage niet mee. De grote mensen kijken elkaar zwijgend aan en proberen hun benen ergens tussen de pakken weg te werken; de kinderen, opgewonden, lezen de namen, die op de koffers geschilderd zijn, hurken boven op de banken of zoeken hun plaatsje boven op de bagage. De jonge mensen, vol van hun kans in de richting van Palestina, hadden zich vanmorgen nog voorgenomen, Hebreeuwse liederen te zingen zodra de trein begon te rijden, zoals de jonge mensen in de veewagens op weg naar Polen, dat ook hebben gedaan. Maar als de

157