Sterrekinderen

En de kinderen, die met vader en moeder bij die Duitse juffrouw zijn geweest en later zo’n briefje hebben gekregen, - zij schreeuwden het uit van opwinding. Ze dromen van appels en broden en suiker en lekkers en worst, want daar hebben alle mensen over gesproken, al heeft niemand zelf gezien, dat die sprookjes werden ingeladen. W ie zegt, dat ze in dat andere kamp geen huisje krijgen met vader en moeder samen? Je weet er niet van; als ze van plan zijn, je uit te wisselen tegen hun eigen mensen, worden ze zuinig op je. Morgen, - morgen zal de trein al gaan! Vandaag worden er nog telkens mensen bij die Duitse juffrouw geroepen en morgenochtend misschien ook nog wel. Er zijn er, die eerst hadden gekozen, hier te blijven, omdat ze een goede kans hadden, niet naar Polen te worden gestuurd; nu ze de mensentrein hebben gezien, met eigen ogen, proberen ze bij de Duitse juffrouw te worden toegelaten om te vragen, of ze toch nog mee kunnen .. .

Maar als het morgen wordt, vertellen de bevoorrechten, die in de buurt van de Duitse juffrouw werken en ’s nachts hebben doorgezwoegd, dat er lange en heftige gesprekken per telefoon zijn geweest tussen haar en dier weer de baas over haar zijn, en dat de reis naar het wonderkamp, de reis per mensenwagen, voor onbepaalde tijd is uitgesteld ... De meesten pakken hun koffers niet uit. Ze kunnen niet geloven, dat van de ene dag op de andere een droom kapot wordt gemaéikt. De kinderen lopen langs de trein, die toch werkelijk deurtje« en raampjes had en banken van binnen, en ze zijn te bedroefd voor tranen. Hoe kan dat toch? Maar het zal wel een praatje zijn; de trein staat er immers nog . ..

’s Middags rijdt de trein weg. Leeg. Als de rails weer glad en recht langs de hoofdweg te zien zijn, begint het kamp te geloven, dat het gedroomd heeft: een dwaze, onwezenlijke, stoutmoedige droom van rijden in een wagen, die voor mensen gebouwd is en waarin banken zijn om op te zitten. Wat kun je toch soms gek dromen! En dan zo’n vreemde massadroom, waar je tegelijk uit wakker wordt... Wonderlijk ...

Zeven weken later is de Duitse juffrouw weer in het kamp. Niemand gelooft er meer in, en wie er in gelooft, heeft er geen zin meer in. Zelfs als de mensentrein weer het kamp binnen rijdt, wordt er alleen spottend naar gewezen en de gesprekken zijn vol

156