Sterrekinderen

binnenkomen, zullen alle kinderen opstaan, - de kleintjes boven op de banken, - en ze zullen tegelijk zingen: „Mazzaltov! Mazzal-tov” geluk . .. geluk . . .

Maar in de gang is een bode tot de besmette barak doorgedrongen om de grote mensen het boze bericht te brengen, dat morgen vroeg, een halve dag lang, de quarantaine zal worden opgeheven, om morgenmiddag weer te beginnen. De prikkeldraad-hekken zullen opengaan om kinderen door te laten, die op transport gaan. De kinderbarak is te lang buiten schot gebleven, heeft de commandant gezegd. Bovendien: waar moeten anders de duizend mensen vandaan worden gehaald om de trein te vullen? De bronnen raken uitgeput.

„Veel kinderen?” vragen bleke lippen.

De bode knikt. De anderen durven geen getal te vragen.

„Bepaalde groepen?”

Weer knikt de bode. Hij wacht een ogenblik, vóór hij de waarheid zegt:

„Alleen de kinderen, die geen ouders hier hebben.”

De volwassenen ontwijken eikaars blik. Ieder denkt aan een paar kinderen, die hem nader gekomen zijn dan de anderen. Maar allen denken ze aan de kleintjes, die hier zonder ouders zijn. De grote kinderen, - misschien komen die er door. Maar de kleintjes . . .

„Dank u,” zegt een schorre stem. Ze hoeven immers niet meer te weten.

Als schuldigen sluipen ze naar de eetzaal terug.

Eén wenk van de grote jongen, - en de kleintjes klimmen op de banken, houden elkaar bij de handjes, om niet te vallen, en de andere kinderen staan op, de stralende, lachende ogen naar de jarige gericht.

Dan breekt een zang los, die door het dak van het kinderhuis, door de avondlucht recht dringt naar de hemel. Machtig en hoog en helder juichen de kinderstemmen, gesteund door de lage stemmen van de grote jongens.

„Mazzal-tov! Mazzal-tov!

Mazzal-tov! Mazzal-tov! ’’

Geluk . . . geluk . . . geluk . . .

147