Sterrekinderen

hun knieën zitten, maar staan kunnen ze niet. Een enkele bezit een spiegeltje, haalt dat onder de matras te voorschijn en kamt zich zorgvuldig de strootjes uit de haren. Het beetje licht, dat van het midden van de zaal tot in de uithoeken doordringt, is genoeg om je spiegelbeeld vriendelijk aan te kijken en te geloven, dat je er aardig uitziet. Die geen spiegeltje bezitten, geloven ook wel, dat ze er aardig uitzien. Als je toch vijftien, zestien bent. . .

Twee-hoog ligt nog lui of zit te spelen en te praten in de strootjesregen, die van drie-hoog neerdwarrelt.

Ze willen wel graag beginnen, maar ze mogen de grote meisjes niet in de weg lopen.

„Jij hebt vannacht hardop gedroomd!”

,,’s Niet!”

,,’s Wel! Dat weet je toch zelf niet?”

„Nou, wat heb ik dan gezegd?”

„Je zei: asseme komen halen . . .”

„Nou, moet je daarom lachen? Is dat zo gek?”

Maar één-hoog springt en danst in de bedden, want die zijn zo klein, dat ze rechtop in bed kunnen staan.

Ze moeten nog wachten, tot er grote meisjes zijn om hun kleren onder het voeteneind of het kussen uit te halen en ze te helpen. Ze willen wel graag wachten, want in bed kun je het leukste spelen.

Maar het kleine meisje, dat de grond akelig en vies vindt, ligt nog diep onder de dekens en kijkt met schuldige, verdrietige, ogen rond. De afspraak heeft niet geholpen; ze is nat.

Gelukszang

Sinds de kinderbarak van de rest van het kamp is afgesloten door een dubbel, hoog hek van prikkeldraad, omdat er een paar kinderen besmettelijk ziek zijn geworden en naar het ziekenhuis zijn gebracht, is het er binnen in de barak huiselijker op geworden. De eerste dagen van de afzondering hebben de kinderen en de volwassenen met ongelukkige gezichten rondgelopen. Geen bezoek in de kinderbarak, - geen stap buiten de nauwe ruimte, die juist overvol is, - en dan nog de zorg om de paar zieken, die

145