Sterrekinderen

„Wat ben je mooi! Wat ben je mooi!”

Is het huilen? Is het lachen? Ze houdt het kind telkens op armlengte van zich af om het te bekijken, trekt het dan weer naar zich toe.

„Wat ben je mooi!”

Dan, stil geworden, neemt ze een kammetje uit de zak van haar overall en kamt de krullen van het kind, met lange, gebogen, liefkozende halen.

Veesten

Weet de commandant ervan, dat deze Joden hun Jodendom niet alleen in het hart meedragen door de wereld, maar dat ze het in dit kamp, verborgen of open, beleven zoals ze het in de vrijheid niet hebben beleefd? Als hij het al weet, dan heeft hij nog geen vermoeden, hoe onaantastbaar het hen maakt; wie laat zijn vijand nu de sterkste wapens houden en neemt ze alleen de onbelangrijke af: een beetje vrijheid, een beetje bezit, een beetje uiterlijke waardigheid, een beetje gezondheid, - nou ja: een beetje leven.

In de kinderbarak is het druk en bedrijvig: er wordt een soeka gebouwd. Verderop in het kamp ook, door andere kinderen die in de grote barakken wonen en wel een vader en moeder bij zich hebben, - maar de soeka van de kinderbarak moet de mooiste worden.

Eén muur is er maar nodig: de drie andere worden gevormd door de inham in de buitenmuur van de barak. En dan komen er bossen stro als dak, die makkelijk uitgespaard konden worden op het stro, dat voor de matrassen van het hele kamp bestemd is. Door het stro zie je de hemel, en dat moet ook, anders is het geen soeka, - anders is deze hut geen herinnering er aan, hoe de voorvaderen van deze kinderen, de slavernij van Egypte achter zich latend, zich overgaven aan Gods bescherming, die hen zou voeren door de barheid van de woestijn.

Nóg opener, nóg onbeschermder dan de barakken, - en toch worden de maaltijden in deze nauwe soeka tot een feest.

137