De weg alleen

of het vrouwen waren, wier man nog naast haar leefde of wier man al was weggegaan, — of het zigeunervrouwen waren met bonte lappen en een rijdend dak boven haar hoofd, — of het vrouwen waren, die verslagen werden in de strijd in ’t donker of die overwonnen hadden.

Er stond, groot en overstelpend, een werkelijkheid in haar op:

Liefde, — haar liefde voor Leo, — was sterker dan de dood. Liefde was onaantastbaar door dat, wat Hettie verscheurde, en wat haarzelf verscheurd had. Haar liefde voor Leo hief ze hoog en triomferend uit boven wat haar had neergetrokken.

Als een kobold, die in ’t donker wroet en graaft, maar in damp vervliegt, zodra het daglicht hem bereikt, — zo vervloog, in een ijle damp, de ongekende drang, die in haar gewroet had sinds ze Geert kende.

„Hettie,” zei ze zacht, „waarom ben je hier gekomen en hebt me dat gezegd?”

Hettie keek hulpeloos naar haar op.

„Ik moest het toch iemand zeggen! Ik dacht, dat je me helpen kon.. Want ik wil er eerlijk wel tegen op.”

„Ik weet niet, of iemand je helpen kan,” zei Car, met een machteloos gebaar, „ik geloof, dat we ons allemaal zelf eruit moeten helpen.”

„Maar als ik dat niet kan?”

Car lachte blij.

„O, maar je kunt het! We kunnen het allemaal.”

„We”, — „wij allemaal”, —- want ze sprak niet

192