De weg alleen

„Ja.”

Meer dan een fluistering was het niet.

„Ja. Ik houd nog van hem. Hij is 20 goed, — je weet niet, hoe goed wel. Maar dat mist hij, — dat, wat hij heeft. Geert Steuve maakte me gèk. Alles roept hij öp in me, — al wat mijn man onaangeraakt laat.”

Ze begon heftig te snikken. Car keek rustig toe, alsof het niet in haar kamer was, dat dit vrouwtje haar verscheurdheid uitschreeuwde, maar ergens ver, ver weg. Er gebeurde iets in Car, — iets werd omgewenteld, en 2e wist niet wat, — en het plotselinge van dit gebeuren omgaf haar met een nevel.

„Nu veracht je me 2eker,” snikte Hettie.

„Wat 2ei je?” vroeg Car dromerig. Ze moest door de nevel heen, — 2e moest luisteren naar wat Hettie 2ei.

„Je veracht me 2eker?”

„Verachten?” — 2e lachte kort, — „welnee.”

Alsof het aan haar was, om te verachten! Zij, die op dit ogenblik, op dit ogenblik voor ’t eerst, 2ich2elf kon 2ien, — in Hettie's gedaante. Zich2elf kon 2ien, met een klaarheid, die al het duistere, al het angstaanjagende verdreef.

Zij2elf vocht daar om verlossing, in Hettie’s donker figuurtje. Zij2elf, en alle vrouwen, alle vrouwen van de wereld, die de donkere drang in haar bloed niet herkend hebben en de ongelijke strijd gevochten hebben tegen een vijand in het duister.

Zij, en alle vrouwen. Het maakte geen verschil,

191