De weg alleen

„Ik ben zó weggelopen bij de kinderen. Ik heb niet erg veel nagedacht, geloof ik.”

Lydia’s witheid viel haar opeens weer op.

„Jij moest ook liever een poosje in je eigen huis rusten. Je ziet er moe uit.”

Een snelle blos trok over haar bleke gezichtje. „Het hindert niet. Ik wil zo graag hier zijn, als moeder wakker is.”

Car greep verrast naar Lydia’s hand.

„Jij ook? Waar wacht je op, — waarom wacht je er op?”

Er sprongen een paar tranen in Lydia’s ogen. „Ze mag niet weggaan, vóór ik haar gezegd heb van het kindje.”

Car streek zacht over haar hand.

„Krijg je een kindje, Lydia? Ik dacht het, toen ik je zag. Ben je blij?”

Ze knikte.

„We zijn zo blij. En ik had van mijn blijdschap mee moeten geven aan moeder. Maar... het is zo wonderlijk, Car — je kwam er niet toe, moeder alles te vertellen, je blijdschap niet en je moeilijke dingen niet. Maar nu wou ik het zo graag zeggen. Ze mag niet eerder weggaan.”

„Ze mag niet eerder weggaan...” herhaalde Car dromerig. „Ik ook, — ik moet haar zeggen... ik moet nog één keer voor haar geweest zijn, wat ze misschien toch van een dochter gehoopt heeft dat ze zou zijn. En zij moet één keer mijn moeder geweest zijn, — de moeder, die ik zo verschrikkelijk nodig

178