De weg alleen

maal niet nagedacht. Ze was weggelopen, naar móeder toe. Wanneer kwam ze terug? Als moeder beter werd. Maar wanneer werd moeder beter?

„Ik weet het nog niet, Siem. Kunnen jullie wel een paar dagen zonder mij?”

„Natuurlijk. Blijf maar gerust weg tot ze beter is.”

Car had er even om moeten lachen. Zo was Siem: de verantwoordelijkheid droeg hij voor het hele gezin, maar de vracht ervan bezwaarde hem niet in ’t minst.

Ze had hem geen afscheidskus gegeven, toen ze in de trein stapte. Dat wou hij niet meer, dat was verwijfd. Car voelde dat aan met voorzichtige tastzin, en een opgelucht, kameraadschappelijk lachje van hem, als ze hem alleen een handdruk gaf, zei haar, dat ze goed getast had.

Nu, in de regelmatig bonkende trein, ging het tot haar doordringen. Moeder moest erg ziek zijn. Ze had Flip, die haar opbelde, zo gauw geen bijzonderheden kunnen vragen. Ze had hoge koorts, en omdat het bedenkelijk leek, wou Flip graag, dat ze kwam.

Bedenkelijk. Dat woord had hij gebruikt. Dat betekende... maar dat paste niet bij moeder. Ze was zo recht, en haar haar was zo glanzend-donkerblond. Ze wist niet van ziek-zijn, en als anderen zich zwak voelden, prikkelde dat haar. Haar sterke wil, haar gespannen energie waren niet met zwakte overeen te brengen.

Ze moest gauw bij haar zijn, en zien dat de anderen zich vergist hadden. Het was niet bedenkelijk. Ze was niet eens ongerust.

173