De weg alleen

tenslotte openvloog, was haar linkerhand er tussen geweest en bloedde.

In die toestand: druipend, en met bloedende hand, belde ze aan Geert Steuves huis...

Het meisje, dat open deed, keek wat medelijdend. „Ik heb hier werk voor meneer,” zei Car, en opende met moeite haar tas, maar haalde er het werk niet uit om de bloedende hand. „En hebt u misschien een lapje voor me?”

„Meneer is niet thuis.”

„Dat weet ik,” zei Car en slikte. „Ik wou het hier alleen maar afgeven. Maar ik heb me aan het hekje gewond.”

„Wacht u even.”

Car stond op de mat uit te druipen. Het meisje was een kamer binnen gegaan en kwam er even later weer uit. Achter haar verscheen een lief, blank gezicht, in een lijst van zacht grijs haar.

„Wat bent u nat! Komt u toch gauw binnen!” Prettig deed die stem aan. Het moest zijn vrouw zijn. Ze had gedacht, het werk af te geven en weg te gaan, — en nu stond ze tegenover zijn vrouw.

„Ik wou dit werk, dat ik gecopieerd heb, alleen maar afgeven,” zei ze weer, „maar ik ben zo onhandig geweest met het hekje.”

Ze liet haar hand zien.

„Hebt u muziek gecopieerd? Maar bent u dan de vrouw van onze dokter?”

Car knikte. Ze wist opeens weer, dat Geert Steuve haar ook daarmee begroet had, — jaren geleden.

164