De weg alleen

of het een verhaal was, — te graag meegenomen, omdat het goed was, een ogenblik niet heen en weer geslingerd te worden, een ogenblik te ontsnappen aan de cirkel van gedachten, die niet tot een eind kwamen.

Tot er een morgen kwam, die haar een oplossing bracht: wakker liggend in bed, kwam ze tot het besluit, dat ze de papieren aan zijn huis zou afgeven, terwijl hij op kantoor was. Ze glimlachte zelf om de eenvoud van de oplossing, en wist, dat ze het vandaag nog doen zou, — vanmorgen nog.

De dag was grauw en stormachtig. Het hinderde niet. Vanmorgen nog wou ze bevrijd zijn van de papieren in haar bureau, die haar haar rust ontnamen. Ze kleedde zich voor regen, de jas hoog dicht, de muts over de oren, en fietste naar zijn huis, aan de rand van de stad.

De wind was tegen. Ze had het lang niet gedaan, trappen tegen de storm in. De lichamelijke inspanning, na dagen van weifelend door het huis waren, deed haar goed. Ze moest diep ademen, met wijde neusvleugels en rode wangen.

De stortbui, die haar onderweg overviel, kon haar niet deren. Het werk zat veilig in de tas, en zijzelf, zij wou graag nat zijn en fris en ingespannen.

Toen zij voor zijn huis stond, een kleine villa temidden van een tuin, droop ze. De herfstbloemen vóór het huis zwiepten neer onder regen en wind.

Met natte handen, de acte-tas onder de éne arm, wurmde ze aan het slot van het hekje. Toen het

163