De weg alleen

pas naar school en ging ook al zonder Car, een braaf zusje aan Atie’s hand. Wat vroeger nooit mogelijk geweest was, kon nu: overdag rust en tijd vinden om te werken. Ze vroeg zich wel eens af, hoe het vroeger toch allemaal mogelijk geweest was, toen de beide meisjes thuis waren en om haar heen zwierven. Het leek nu alles zoveel rustiger, zoveel beter verdeeld, nu niet meer alles geconcentreerd was op de avond.

Toen het werk af was, in alle onderdelen verzorgd, bleef het dagen nog liggen in Car’s bureau. Stil en afwezig ging ze die dagen door haar huis, met een lichte onrust, die haar van het éne naar het andere deden grijpen. Ook om de leegte, die er gevallen was na de gevuldheid van de maanden, die achter haar lagen. Maar óók, omdat het werk in zijn handen moest komen, en ze wist niet hoe.

Ze wilde het niet laten aanreiken door een ander. Het nadrukkelijke, het bijna hatelijke ervan stuitte haar. Ze wou niet nadrukkelijk zijn en niet hatelijk. Ze haatte hem niet. Ze hield van hem, — maar ze moest hem nooit meer zien.

Ze wilde het niet over de post sturen. Ze wilde niet naar zijn kantoor opbellen om te vragen, of het gehaald kon worden. Dan zou ze zijn stem horen, die „Car” zei. Ze mocht zijn stem nooit meer „Car” horen zeggen.

Een paar keren nam ze besluiteloos de muziekbladen in haar handen, als er geen van de kinderen in de kamer was. Ze las de muziek door, verdiept

162