De weg alleen

Het was op dat moment, dat het meisje, om het hoekje van de deur, Car naar buiten wenkte. Er was bezoek.

Ze legde de kous met het grote gat in de hiel neer en stond zachtjes op.

In de gang, de hoed in de hand en een versleten acte-tas onder de arm, de bijziende ogen knipperend achter de dikke glazen, stond Evenburg.

Car gaf een kreet van vreugde. Hoeveel jaren waren verlopen, sinds ze hem voor ’t eerst gezien had, sinds hij haar het eerste werk had gebracht! Ze had naar hem verlangd, naar hem en naar zijn werk.

Haar blijde begroeting ontnam hem iets van zijn onhandige verlegenheid. Hij lachte haar toe als een dankbaar kind.

Vóór de deur van de kamer, waar Joop studeerde, bleef ze even aarzelend staan. Ze kon naar binnen gaan met Evenburg, en Joop wegsturen. Maar ze kon ook zacht de deur openmaken, naar binnen slippen met z’n beiden, en Joop laten waar hij was.

Het verlangen om Joop te laten horen door één, die zijn moeder niet was en die nuchter kon oordelen, deed haar onhoorbaar de kruk omdraaien en met een gefluisterd woord haar gast naar binnen loodsen.

Evenburg bleef staan. Zijn kale hoofd ging wat naar voren, met een speurdersbeweging, die niet bij hem paste. Zijn dunne lippen spitsten zich, en zijn werkbrauwen trokken omhoog boven de brille-glazen.

156