De weg alleen

Toen, eigenlijk meer een gedachte-hardop: „Toch eigenlijk reusachtig.”

Car geloofde, dat ze in lange, lange jaren niet zo gelukkig was geweest. Ze hield de servet even voor de mond, om haar glimlach te verbergen, die ze niet terug kon houden. Maar haar ogen, boven de servet uit, lachten zacht. Dat, wat ze gewild had, wat ze gehoopt had te kunnen, was gelukt. Zó maar op een gewone dag, onder een gewone maaltijd, werd haar dat gezegd.

„Ientje, je morst met je aardappelen,” zei ze maar, om iets te zeggen. Maar terwijl ze zich overboog tot Ientje om haar handiger voor haar bord neer te zetten, duwde ze haar gezicht in Ientjes’ uitnodigend nekje en drukte er een kus op, — in overmaat van ongedacht geluk.

Joop groeide met z’n piano mee. Wegdromen kon hij nog wel, midden in het eisende gewone leven, en gevoelig als een meisje kon hij ook nog zijn, maar er was meer houvast in hem, meer moed om het aan te durven zonder Car’s hulp en Car’s raad. Hij verzette zich al wat tegen Siem’s vaderlijke zorgen, met een grappig geforceerd vertoon van onafhankelijkheid.

Zijn aanslag verraste haar. Vooral wanneer ze plotseling in de kamer kwam terwijl hij studeerde, hoorde ze er een klaarheid in, die ver boven zijn jaren uit ging. Ze dacht wel eens, dat het toch waarlijk niet aan haar lessen lag, dat, wat er langzamerhand

154