De weg alleen

„O ja, veel vaker,” zei Car happig. „Ik wil het dolgraag proberen.”

Ze bezat weinig terughoudendheid op het gebied van geld-verdienen. Als ze er graag een les bij had, om het geld, om het geld in de eerste plaats, — wel, dan zei ze dat.

En zo probeerde Car het met Dippie, en het werd een verrassing, hoe dat kleine, donkere, levendige ding zich de geheimen van de muziek toeeigende. Ze studeerde weinig; daar was ze te rusteloos voor, en misschien ook te klein. Maar haar vingertjes waren week en willig, en de schitterende, wakkere ogen open en tot opnemen gereed.

Hettie haalde haar meestal af. Uit school kwamen Atie en Dippie gearmd en interessant naar huis,

— „naar mijn moeder”, zei Atie, — „naar mijn piano-les”, zei Dippie — maar de terugweg was te ver voor Dippie alleen. Hettie kwam graag, bleef ook graag praten, en liet Car wel eens met een glimlach achter om het véle, dat ze van Hettie wist. Oer-oud en moederlijk voelde ze zich dan, en van een belachelijke geslotenheid.

Maar was ze ook niet oer-oud? Soms dacht ze het. Als je gegaan was door het grote gemis heen,

— als je je Liefste had weggegeven, — wel, dan waren er eeuwen over je hoofd gegaan. Dan was je immers ouder dan alle andere vrouwen, die een ander naast zich wisten en zijn nabijheid als iets vanzelfsprekends beschouwden. Dan kon je immers glimlachen om de openhartigheid van een vrouwtje,

151