Adios companeros!

'Dat gaat zo maar niet,' riep ik. 'Het secretariaat zal tenminste antwoord moeten sturen aan Mien Sneevliet. Al wordt er maar een regeling getroffen, daar is zij al tevreden mee.'

Paul boog zich over naar Jacques, die geërgerd met zijn hoofd schudde. Joseph Clayton stond plotseling op, stroopte zijn omlaaggezakte rechtermouw omhoog, pakte de rugleuning van zijn stoel beet en zei, terwijl je elk woord kon spellen: 'Wat voor soort trotskist ben jij eigenlijk om onze tijd te verknoeien met dirty geldkwesties.'

De kamer begon voor mijn ogen te draaien, en het scheen alsof de met schilderijen behangen muren mij uitlachten, een tong uitstaken of naar mij wilden spugen. Kon ik maar weggaan. Kon ik ze maar toeschreeuwen: 'Rotzakken dat jullie zijn?' Dat mag niet, je zit hier voor de tendens, een conflict maken voor zo'n ellendige geldgeschiedenis, dat gaat niet, dat kun je niet verantwoorden tegenover Martin, maar als je thuiskomt zal Mien Sneevliet je vragen naar een beslissing, en zij heeft toch recht op haar geld, of op een briefje desnoods dat het er niet is, ook al is het niet waar.

'Het Kremlin stuurt geen antwoord op brieven van revolutionairen,' riep ik ten einde raad. 'Mien Sneevliet heeft ons willen helpen. En Martin en ik hebben recht op solidariteit van de Wereldpartij.'

'Shut up,' schreeuwde Joseph Clayton. Verschrikt keek Paul Firelle naar Jacques Meyerson, die strak voor zich uit keek, toen zei: 'Het volgende punt.'

'Dan ga ik weg,' gromde ik, en ik wou al opstaan, maar dat zou ze ook niet lukken, en toen stelde ik de volgende motie voor: 'Het Wereldsecretariaat heeft de kameraden Martin en Santen aangeraden een proces te beginnen tegen de laster van een Oostduitse stalinistische agent. Het Wereldsecretariaat beslist ook de verantwoordelijkheid voor het proces en voor de kosten van dit proces op zich te ne

214