Adios companeros!

scheen ieder eerst zijn privé-mening te willen spuien. Paul Firelle hield vol dat Mao Tse Toengs theorie van de 'uninterrupted revolution' een duidelijke overgang was naar de theorie van de permanente revolutie, en dat het onze taak was, Mao tegenover het Kremlin kritisch te ondersteunen. Hier lag de toekomst voor de Wereldpartij, en het zou niet bevreemdend zijn als de Chinezen, bij een juiste tactiek onzerzijds, de weg naar ons zouden weten te vinden.

Sinds onze vrijlating was er over dit probleem nog geen discussie in de Wereldpartij geweest. Jij, Martin, was ervan overtuigd dat het een inter-bureaucratische strijd betrof, waarbij de motieven van Mao Tse Toeng in sterke mate door beperkt nationalistische belangen werden bepaald. Ik stelde daarom voor, het probleem openlijk in het theoretisch tijdschrift ter discussie te stellen, te meer omdat het een punt van open discussie in de gehele communistische beweging was.

Het voorstel werd verworpen, omdat er, volgens Jacques Meyerson, een duidelijke meerderheid in deze kwestie bestond. Twijfel daarover kon onze positie bij de Chinezen alleen maar verzwakken. Hij tikte haastig met zijn knokkels op het blad van zijn bureau en zei gebiedend tegen Paul: 'Laten we opschieten. Wat staat er nog meer op de agenda?'

'Kongo, crisis van de eeg, correspondentie van de secties,' antwoordde Paul, hem angstig aankijkend.

'Er is ook een brief van Mien Sneevliet,' voegde ik eraan toe, 'staat die niet op de agenda?'

'Die onzin,' mompelde Paul geïrriteerd.

'Geen onzin,' bracht ik ertegenin, hoe rottig ik het ook vond dat zij een brief had geschreven, 'zij heeft recht op een antwoord.'

'Waarover?' wilde Joseph Clayton weten?

'Ik heb mede namens Martin in Amsterdam een proces aanhangig gemaakt tegen een stalinistische agent, die bij de Duitse geheime dienst schijnt te hebben gewerkt en naar

212