Adios companeros!

lurijn

In Algerije was de revolutie gewonnen, en jij deed er belangrijk werk als leider van de socialistische sector. Je had de 'historische wetten op het zelfbeheer' ontworpen, en liet me die lezen. Ik vond het geweldig, dacht: 'Dit heeft Martin altijd gewild, wetten te maken als een staatsman zoals Plato zich die heeft voorgesteld, in wijsheid en rechtvaardigheid.' En ik was afgunstig, want jij zat in het hart van de revolutie, kon er historisch werk doen, terwijl voor mij de mallemolen weer was gaan draaien: dagdienst, nachtdienst, in de vrije uren het werk voor de beweging.

Je had me beloofd in Turijn over de brief van Miranda aan Max te spreken, maar je was onbereikbaar. Je had een partijlid als een soort bescherming tegen je aangeplakt, waar je ook ging. In elk geval wilde ik met je spreken over je plannen met mij. Casablanca was van de baan, maar waren er geen mogelijkheden in Algerije? In mijn binnenzak zat immers een brief van Miranda, die mij op 27 augustus had laten weten: 'Onnodig je te schrijven dat de gedachte dat je in Algiers kunt komen werken ons letterlijk bekoort. Onze samenwerking zal bovendien in hoge mate nuttig, misschien heilzaam zijn voor onze beweging.'

Bep wou meegaan, er in een crèche werken of iets dergelijks, de kinderen zelfs tijdelijk hier laten. Onze jongen kon bij Jeanne in huis, je weet wel, mijn collega die in het comité voor onze verdediging had gezeten. De jongste zou

208