Adios companeros!

van het woord, de familie en de beweging. Enfin, over dit alles ook verder mondeling. Want je hebt absoluut gelijk, het is noodzakelijk en zelfs onvermijdelijk dat wij elkaar zien, met elkaar discussiëren, de tendens consolideren.' 'Waarom beef je zo?' vroeg Bep, terwijl ik haar de brief voorlas. 'Er zal wel meer over je gekletst worden.'

'Maar Max liegt, dat weet je. Wat kon ik hem meer vertellen dan ik heb gedaan?' antwoordde ik.

'Liegen is zo'n groot woord. Zeg liever dat hij overdrijft. Hij heeft nog nooit anders gedaan. Dat weet iedereen.'

'Behalve Miranda dan. Zij gaat serieus in op wat hij schrijft.'

'Wat kan het je schelen? Het is toch waar dat je verscheurd wordt tussen de beweging en ons?'

'Als ze zoiets nou tegen Martin zegt, maar tegen Max. Die wordt er alleen nog arroganter door in zijn gedrag tegenover mij. De mooie jongen uithangen bij Martin en Miranda, en mij treiteren door te laat te komen, door zich niet aan afspraken te houden.'

'Trek het je toch niet zo aan!'

'Jij hebt makkelijk praten, maar ik weet niet meer waar ik aan toe ben. Martin wil mij verantwoordelijk maken voor het werk van onze tendens in Europa. Volgens hem moet ik in het Wereldsecretariaat, en ik zou moeten reizen om iets tot stand te brengen. Toen wij het voorstel van Martin om een tendens te vormen ondersteunden, heeft Max mij op handslag beloofd, dat hij mij zou helpen door bij zijn veelvuldige buitenlandse reizen overal contacten op te nemen. Maar hij laat zich niet zien, en als ik hem toevallig eens ontmoet, is hij pas van een of andere reis terug, en heeft niets voor de tendens gedaan. Op die manier wordt mij een verantwoording op de schouders gelegd waaraan ik met de beste wil van de wereld niet kan voldoen, omdat ik toch ook naar mijn werk moet.'

'Neem het dan niet zo zwaar!'

205